انسان ستاره است نباید بگذاری بیفتد

Good morning/nigh

گفته بود هستم. من هم شنیده بودم. پیش از این هم بود. در کلام و رفتارش. قطعن در ذهن و افکارش هم بوده. البته با درصد بالایی از خوشبینی. دیشب دیدم، نبودم. در کلامش رفتارش پس نتیجه گرفتم در ذهنش هم نبودم. گله کردم. حالم بد شد. حال بدم را دیدم. وابستگی لعنتی را حس کردم. و کمی بعدتر از خودم پرسیدم چرا؟

و گفتم وقتی نیستی نباش. نه به خودت دروغ بگو نه به کسی که می‌شنود. حتی به اشیاء دور و برت. چون از آن وقت حساس می‌شوند. نبودنت به چشمشان می‌آید.

و کمی بعدتر که آهی جانانه کشیدم و هوای درون ریه‌هایم را بیرون دادم. به آگاهی دیگری رسیدم. واژه‌های نوشتم و جملاتی شکل گرفت برای خودم و تو.

بیا با هم بخوانیم.

وقتی نیستی نباش. نه به خودت دروغ بگو نه به کسی که می‌شنود. وقتی می‌گی  هستم، باش.

کجا رفتی؟ به که می‌اندیشی. برگرد.

بلی، این فرمول در خیلی از رابطه‌ها صادق است.

اما حالا از رابطه خودت و رویاهایت حرف است. خودت و خواسته‌هایت.

خودت که نباشی چه انتظاری از بقیه داری؟

امروز می‌خواهم مشق بنویسم. از روی کتاب آخرین انار دنیا. صفحه‌ی

انسان ستاره است نباید بگذاری بیفتد.

رونویسی هم یادگیری دارد. از روی لحظات آنها که رشد کردند. از روی بودن آنها که اصلن فکرش را هم نمی‌کردیم، برسند. از روی آنها که به نظرمان لیاقتش را نداشتند اما نشان دادند که داشتند.

نوشتن از روی آن بودن‌ها جرات می‌خواهد. چرا جرات؟ چون بپذیری که نیستی و بپذیری که می‌توانی باشی. این دو پذیرش عجیب دشوار و ثقیلند.

با صدای بلند به خودت بگو جرات داشته باش. وقتی می‌گی  هستم، باش. بپذیر که می‌توانی باشی. حالا به انرژی که در بدنت در جریان است توجه کن.

بنویس تا باشی. بنویس تا بتوانی از ۲۴ ساعت روز حداقل چند ساعت، همه چیز جز خودت را بزنی کنار. کنار. و فاصله بگیری. دور شوی. دور از همه چیز. و نزدیک شوی، نزدیک. نزدیک به خودت. و تنها شوی با خودت. تنها. تنها.

انسان ستاره است نباید بگذاری بیفتد.

حواست کجاست؟ نمی‌خواهد موثر باشی. نیازی نیست حال دیگران را خوب کنی. نه. نمی‌خواهد انسان تاثیرگذاری باشی.

کافی‌ست نگذاری، خودت بیفتی. حالا دوباره بخوان.

انسان ستاره است نباید بگذاری بیفتد.

انسان ستاره است نباید بگذاری بیفتد.