آیا برای موفقیت علاقه باید باشد؟ و برای موفقیت می‌بایست به علایق‌مان توجه کنیم؟ آیا می‌توان گفت نیاز بر علاقه ارجح است؟ چگونه علاقه بر

گوشی را روشن کردم. پیامی خواندم. متن پیام بدون هیچ تغییری: “ببخشید که مزاحم شدم امشب شما منا به یاد مادر انداختی خیلی مهربونانه منا

مغز همچنان در رکاب است. گاهی مانند نوار قلبی که بی اعتنا از آن هستیم. خب در حال کار است و این را  وظیفه می‌پنداریم.

فکر کنید به آن دست نیافته‌اید. آن چیز مهمی که همین حالا یا اخیرا در ذهن دارید، اتفاق نیفتاده است. من هم این کار را

اوایل اردیبهشت ماه بود. خیابان شهدای خواجو ساختمان افرا. طبقه سوم. خوب در خاطرم هست. بااینکه حدود ده چهارده سالی از آن گذشته است. بالاخره

واقعیت یا فیلتر؟ دانش، تجربه و قصد ما آنچه را که می‌شنویم فیلتر می‌کند و بر آنچه می‌گوییم تأثیر می‌گذارد. آنچه ما فکر می‌کنیم واقعیت

تولد یعنی تولد یعنی بوجود آوردن چیزی که در آن نقشی داریم. تولد یعنی گذشتن از یک نقطه یک مرز، تولد یعنی اولین روز کنار

معتقدم قدردانی را باید خرجش کرد. قدردانی را سه‌کنج ذهن و گوشه دلم ثبت و ضبط کنم چه فایده. مشتی می‌دانم فلانی چه کرد و

فکر نکن قصه تموم میشه دوباره روز تولدت میشه. فکر نکن قصه تموم میشه دوباره یه صبح بیدار میشی میگی دوباره صبح! من که بلد نیستم

پیازها را سرخ کردم، گوشت را تفت دادم، رب را اضافه کردم. واگویه‌های ذهنم: میخای مثل همیشه بپزی یا به روش جدید؟   چگونه بدن